;
środa, 29 października 2008
Guernica

"Jeżdżąc po zaludnionej duchami krainie, słucham radia samochodowego: „ Guernica Picassa wróciła do Hiszpanii!”. Następuje dramatyczny opis wydarzenia: tajemnicze lądowanie na lotnisku w Madrycie, eskorta uzbrojonej po zęby Guardia Civil, specjalna ochrona obrazu, który ma przypominać narodowi o jednej z jego własnych zbrodni wojennych, choć dokonanej przez niemieckie samoloty. Ironie der Geschichte – już raz wcześniej przeżyłem coś równie skandalicznego, oglądając obraz George’a Grosza przedstawiający oficera podobnego do świni, którego strzegło dwóch  takich właśnie umundurowanych mężczyzn z karabinami. Grosz by się uśmiał, a Picasso zapewne śmieje się teraz: Guardia Civil  eskortuje jego  oskarżenie systemu, którego sama była narzędziem – lepiej być nie może.” (Noteboom)

 

 

                    guernica

 

 

 Obraz symbol. Podobno wisi w każdym hiszpańskim urzędzie, ministerstwie, państwowych instytucjach. Jedno z ważniejszych dzieł Hiszpanii. Nie widziałam. Żałuję. Punkt obowiązkowy kolejnego madryckiego pobytu.

 "Picasso był człowiekiem namiętnie kochającym życie, polityka nie była jego żywiołem. Jak na ironię jego najsłynniejsze dzieło stało się politycznym znakiem łączącym miliony ludzi, którzy wcale nie byli miłośnikami nowoczesnego malarstwa. W styczniu 1937 roku, jako sympatyk republikańskiej Hiszpanii, Picasso zgodził się wykonać fresk do hiszpańskiego pawilonu na paryskich Targach Światowych. Nie lubił publicznych zamówień, tak jak zresztą niczego, co mogłoby ograniczać swobodę jego wyobraźni. Początkowo myślał o przedstawieniu malarza w pracowni, o dziele sławiącym człowieka twórcę. 29 kwietnia 1937 roku niemieccy lotnicy, którzy walczyli w armii generała Franco, zbombardowali baskijskie miasteczko Guernica. Dwa dni później, 1 maja, Picasso przystąpił do pracy nad freskiem.

                                               picasso

 

Fotograficzna dokumentacja procesu tworzenia dzieła (zasługa Dory Maar, ówczesnej kochanki artysty) ukazywała - jak powiedział Picasso - "nie kolejne etapy powstawania malowidła, ale jego kolejne zmiany [...] aż stanie się wcieleniem wyobrażeń malarza". Po dwóch miesiącach Guernica była gotowa. Zaskoczeni krytycy zareagowali zgodnie z sympatiami politycznymi. A jednak, mimo że upłynęło ponad pół wieku, dzieło stworzone w odpowiedzi na aktualne wówczas wydarzenie nie przestaje fascynować widzów. Z Paryża Guernica pojechała do Museum of Modern Art w Nowym Jorku. Picasso nalegał, by nie wysyłać płótna do Hiszpanii, dopóki trwać tam będą rządy faszystowskie. Obraz trafił do galerii Prado w Madrycie w 1981 roku, gdzie był powitany zarówno jako symbol narodowy, jak i przypowieść w duchu Don Kichota, mówiącą o zdolności ludzi do wzajemnego niszczenia siebie samych.

 

 Malowana w czerni, bieli i szarości, Guernica jest jaskrawą, karykaturalnie przerysowaną wizją terroru i przerażenia. Płaskie postaci, prawie pozbawione modelunku i połączone tylko przez najogólniejszy zarys perspektywy, składają się na obraz nie odpowiadający żadnym konwencjonalnym wyobrażeniom piękną. Fragmenty czterech przerażonych kobiet, jednej z ciałem martwego dziecka na rękach, zmasakrowane ciało żołnierza ściskającego w martwej dłoni miecz, szczątki innych ciał, łeb przerażonego konia i złowieszczy łeb byka, jakaś postać z lampą naftową i żarówka otoczona ostrymi zębami korony słonecznej - wszystko to składa się na niezapomniany obraz chaosu. Niektórzy zauważali z ironią, że to, co miało być wystąpieniem w obronie prostego człowieka, jest w istocie dostępne tylko "dla nie wielkiego kręgu ludzi, którzy dzięki wcześniejszym doświadczeniom znali już język, jakim przemawia - intelektualistyczny, zawiły dialekt sztuki, niezrozumiały dla prostego człowieka". Picasso zdawał się nie zwracać na nic uwagi, być może uznając, że to, co namalował, jest dostatecznie wymowne. W 1940 roku w okupowanym przez Niemców Paryżu pokazał fotografię obrazu niemieckim oficerom. "To pańskie dzieło?" - spytał jeden z Niemców. - "Nie - odpowiedział Picasso. - Wasze". ( Twórcy. Geniusze wyobraźni w dziejach świata)

Helios Gómez,  przedstawiciel grafiki iberyjskiej w swych pracach niejednokrotnie bliski jest przesłaniu dzieła Picassa. W czasach frankistowskiej dyktatury i jej ostrej cenzury, Helios Gómez, sprzeciwiając się kłamstwu, stworzył w więziennej samotności dzieło literackie, które było nieznane do wiosny 2004. Wtedy to zostało odkryte i wydane niedawno przez Kulturalne Stowarzyszenie Helios Gómez, którego prezesem jest syn artysty.

                                       helios gomez

 

 

22:44, kemotalamot , pintura
Link Komentarze (2) »
wtorek, 23 września 2008
Podczas pobytu w Barcelonie nie mogliśmy nie odwiedzić Muzeum Picassa, które mieści się w zabytkowym pałacu przy via Montcada. Pablo Picasso spędzili w Barcelonie młodość, i taki charakter - wczesnych dzieł malarza - ma dzisiejsze muzeum. Pokazuje zainteresowanie młodego artysty sztuką paryską przełomu wieków. Znalazły się tu także niektóre dzieła z okresu błękitnego, różowego i kubistycznego, podarowane miastu przez twórcę Panien z Avinionu. Mnie zaskoczyły wczesne, trochę nieporadne prace, kiedy malował z natury. Podpisywał je wówczas pełnym nazwiskiem Pablo Ruiz Picasso. Picasso zazwyczaj kojarzył mi się z kubizmem, trójwymiarowymi formami wpisanymi w obraz. W Muzeum odkryłam całkiem innego Picassa. Okazało się, że tworzył malutkie prace przedstawiające piękne widoki i krajobrazy oraz dzieła, które mogę śmiało określić jako impresjonistyczne. W Muzeum obejrzeć można także ceramiki stworzone przez artystę w ostatnich latach swojego życia. Myślę, że Muzeum Picassa jest obowiązkowym punktem podczas pobytu w Barcelonie.

Talent Picassa odkrył jego ojciec, który był znakomitym rysownikiem. Picasso kształcił się w Hiszpanii, później w Paryżu 1900-1902, gdzie znaczny wpływ na jego twórczość miało zetknięcie z postimpresjonistami oraz zwłaszcza Henri Toulouse-Lautrec'iem. Z tego okresu pochodzi moja ulubiona La espera:

      

W latach 1901-1904 prace Picassa określa się jako okres niebieski. Były to prace utrzymane w kolorycie melancholijnym, ukazując tematykę i postaci osób biednych. (Więcej )

     picasso

 

Po tym okresie twórczość Picassa weszła w okres różowy, sceny z życia między innymi cyrkowców. Świetny artykuł o Picassie i cyrkowcach znajdziecie  tu .

    

 

Od roku 1907 Picasso pod wpływem Paula Cézanne'a oraz sztuki iberyjskiej i afrykańskiej rozpoczął twórcze eksperymenty z geometryzacją i uproszczeniem formy, które dały początek kubizmowi. W dalszym okresie po współpracy z Braque'iem skrystalizowały się zasady kubizmu analitycznego, hermetycznego i syntetycznego.

   

Następne lata charakteryzowały ciągłe poszukiwania twórcze. Gdy wybuchła wojna domowa w Hiszpanii opowiedział się po stronie republikańskiej, a w roku 1937 za 200 tys. peset namalował słynną Guernicę, obraz wystawiony w Pawilonie Hiszpanii na Wystawie Światowej w Paryżu. Okres II wojny światowej spędził w Paryżu, w roku 1944 wstąpił do Francuskiej Partii Komunistycznej, a po wojnie zaangażował się po stronie ruchów lewicowych i pokojowych.  

Strona Muzeum - warto ją odwiedzić, aby dowiedzieć się o artyście trochę więcej

Poza tym miałam to szczęście, że w Barcelonie mieszkałam na Starym Mieście, a po wychyleniu się przez balkon mogłam dostrzec ulicę Avinyo. Ulica ta była dla Picassa inspiracją do stworzenia dzieła "Panny z Awinionu" (owe panny pochodziły z ulicy Avinyo, a nie jak się błędnie sądzi z miejscowości Avignon). Przedstawia ono prostetytutki z Carrer Avinyo niedaleko której artysta mieszkał i z których usług korzystał i dzięki której, jak mawiał sam malarz stał się mężczyzną. Mówi się, że dzieło to jest jednym z najbardziej wpływowych dzieł sztuki ostatnich 100 lat.        

    

Więcej o Pannach z Avinyo tu i tu 

18:56, kemotalamot , pintura
Link Komentarze (2) »
poniedziałek, 28 lipca 2008
Salvador jeszcze raz

Odpowiadając na pytanie, a właściwie stwierdzenie Chiary: nie dał mi spokoju obraz "Person at the window", poszukałam więcej informacji na jego temat i..... znalazłam kolejny Jego obraz, który niezwykle mi się podoba.

 Muchacha'25

Ponownie Dali przedstawił swoją siostrę Ane Marie i ponownie ukazał jej plecy (co było ulubionym motywem Dalego malującego kobiety). Tym razem dziewczyna siedzi, jest bardziej zrelaksowana, nie widać jednak jej twarzy. Ramię jest głównym elementem obrazu. Dali użył tych samych barw do namalowania skóry i sukienki Any Maria oraz ścian i budynków.

 I jeszcze jeden :)

Woman at the window

Woman

 Ten obraz najprowdopodobiej związany jest z obrazem "The Lacemaker", dzieła siedemnastowiecznego holenderskiego malarza Jana Vermeers'a:

vermeer

11:38, kemotalamot , pintura
Link Dodaj komentarz »
Sprostowanie

Dokonałam ogromnego przekłamania. W sobotę napisałam, że kobietą na obrazie jest żona Dalego. Coś gdzieś źle przeczytam i oszukałam. Dziś poszperałam więcej i odkryłam prawdę ;)

Oto jeden z wyszukanych przeze mnie opisów obrazu:

Krajobraz, zamyślenie, osoba. Osobą na obrazie jest Ana Maria, siostra Dalego. Krajobraz za oknem to płaża w Cadaques, gdzie Dali zatrzymył się latem. Garcia Lorca (o nim przy innej okazji) zatrzymał wspaniałe wspomnienia związane z widokiem z tego okna. Opisywał pobyt w Cadaques jak cudowny, najpiękniejszy sen. Salvador i Ana Maria byli niezwykle blisko siebie, zwłaszcza pośmierci matki. Ana Maria była jedyną kobietą - modelką Dalego aż do momentu zastąpienia jej przez Galę w 1929 r. Po tym, jak Ana Maria opisała brata w sposób, który mu się nie spodobał namalował on inną wersję tego obrazu, zatytułowaną “Young Virgin Buggered By Her Own Chastity" (1954)

Young Virgin Buggered By Her Own Chastity

 

00:23, kemotalamot , pintura
Link Komentarze (1) »
sobota, 26 lipca 2008
Gala Dali

Przed chwilą gdzieś wyczytałam,że kobieta na obrazie Person at the window to Gala Dali, żona mistrza.

Tu więcej o Gali Dali.

14:46, kemotalamot , pintura
Link Komentarze (1) »
Gdy maluję - szemrze ocean. Inni malarze pluskają się w wodzie fryzjerskiej. (Dali)

"Jedyna różnica między mną a wariatem to fakt, że nie jestem wariatem"(Dali)

 

Dziś poszukuję informacji o Salvadorze Dali. Choć jego obrazy nie urzekają mnie szczególnie, nie są dla mnie piękne i nie zachwycam się nimi to w pewien sposób fascynują mnie one oraz osoba samego malarza. Ciekawi mnie, co siedziało w jego głowie malując, co myślał i miał na myśli tworząc swoje prace.

Dali urodził się w Katalonii, w miejscowości Figueres (mam zamiar przy okazji pobytu w Barcelonie udać się tam). Obecnie w miejscowości znajduje się muzeum Dalego. Stworzył go sam malarz, umieścił w budynku teatru. twierdził, że jego życie było teatrem, dlatego takie a nie inne miejsce owego muzeum. Z opisu jest naprawdę niesamowite i niezwykłe, jak sam malarz.

Jest jeden obraz Dalego, który bardzo lubię. Jest dla mnie tajemniczy w pewien sposób i fascynujący. Zastanawiam się zawsze o czym myśli przedstawiona na nim dziewczyna. Macie jakieś propozycje o czym może myśleć? Dlaczego malarz stworzył ten obraz? 

Person at the window

 

14:35, kemotalamot , pintura
Link Komentarze (2) »